lunedì 6 dicembre 2010

Un racconto tra la Polonia e l'Italia.

Eccoci con l'appuntamento del lunedì: il vostro racconto! Oggi darò spazio a una giovane ragazza polacca, di nome Basia
Ama moltissimo scrivere e si esercita, nel suo blog, "Le Ombre dell'Anima" , con la creazione di racconti in italiano. Quanto scrive è sempre molto personale, intimistico, emotivo. Parte da sé stessa, parlando di vissuti comuni a moltissime donne.
Il suo entusiasmo nel partecipare all'idea del circolo letterario è stato immediato e sincero e nel giro di pochi giorni mi aveva spedito questo racconto. L'unico dubbio rimasto era la forma italiana di quanto aveva scritto. Ho pensato di non apportare correzioni grammaticali o altro, almeno in questo caso, per dare a lei la possibilità di mostrarsi per ciò che è, con le sue capacità e la sua bravura. 
Il racconto è in doppia lingua, prima sarà postato in italiano e poi in polacco. 
Vi chiedo di non giudicare l'espressione, ma di apprezzare il coraggio nel mettersi in gioco, davanti a tutti, con i suoi scritti. Vi chiedo di capire che la lingua italiana e la lingua polacca nascono da matrici diverse, hanno strutture diverse e l'apprendimento dell'una o dell'altra richiede tempo. 
Di lei apprezzo la volontà di imparare, anche attraverso gli errori. Ecco quindi le sue emozioni.
Mi sono trasferita qua appena sei mesi fa. Ho ricevuto un'offerta di lavoro molto "promettente". Bé, sinceramente non è così, solo che loro se ne sono andati. Non potevo sopportare tutti i ricordi di loro casa e il silenzio a mattina. Mio padre, mentre facevamo collazione insieme, parlava sempre. Spesso ci raccontava che ha fatto al lavoro. Mamma lo ascoltava sempre molto paziente anche se le sue storie non erano sempre, diciamolo, interessanti e poi si ripeteva spesso. Mi mancherà il tempo passato insieme. Il tempo. Uno pensa che ha tempo sempre in abbondanza, impatto più grande è quando si scopre che questa idea è una delle più erronee. 
Ho dovuto cambiare l'aria. Andare via. Non cambierà niente, ma alla fine potrò dire che almeno ho provato. Anche se lo so che non smetterò di rimuginare. Magari meglio così, loro avrebbero voluto che avrei andato avanti. 
Mio padre era difficile da sopportare per via di suoi comportamenti singolari. E poi aveva strane consuetudini. Ma era sopra tutto questo che lo rendeva particolare e mamma era sempre l'amante delle stranezze, ciò rifletteva molto chiaramente nelle tutte le chincaglierie che raccoglieva e, sfortunatamente, accumulava, in quantità enorme, a casa. Penso che era l'unica cosa che avevano in comune. Ma comunque stavano sorprendente bene insieme. Mi ricorderò per sempre la loro storia. Papà diceva:"vuoi conoscere una storia di vero l'amore? E' la nostra". Ed era vero.
Ci sono conosciuti per mero caso. Lei stava da l'amica al lavoro di essa. E proprio lì è arrivato lui. Alto, magro. Ma la cosa che lei ha notato un lui erano gli suoi occhi. Sembrava che nei essi dominava una specie di burrasca. Ed anche quel giorno lui ha pianto davanti di lei. Mamma mi diceva che in quel momento si ha sciolto il suo cuore. Non potevano smettere di pensarci. Ci sono visti ancora un paio di volte e capivano sempre di più che non potevano vivere veramente se non fossero insieme. Come è vero che i contrari si attraggono. Lui - spirito libero, mia madre a quel punto avrebbe detto:"sopratutto quando mangia", e lei - cresciuta a comportarsi da una signora. Ma la vera storia si ha cominciata dopo. Hanno passati tanti brutti momenti e pure hanno resistito, hanno trovato tanti di difetti uno nell'altra e pure hanno imparato di amarli e alla fine hanno preso una dall'altra abitudini, modi di fare, che sono diventati un'unità. E per me questo è una vera storia d'amore. Che anche incontrando tante complessità si amavano sempre di più, non hanno mollato. 
   Anch'io vorrei essere amata così, sinceramente, senza sottofondi. Mia  madre diceva:"L'amore riconosci solo con il cuore, non con gli occhi". Riteneva che anche una persona non tanto di mio tipo potrebbe nascondere dentro una infinità di pregi non visibili a prima vista e che vale sempre la pena scoprirli. Lei aveva il cuore troppo grande. I miei genitori mi hanno insegnato tanto. In un certo modo mi hanno reso più facile il cammino, adesso che non ci sono più.
Sono curiosa che direbbero a proposito di questi sei mesi che sono qua. Ho cambiato tutto. La casa, scuola, lavoro, insomma - tutto. Ho conosciuto un sensazione di quale non mi rendevo molto conto quando i miei genitori c'erano ancora - la solitudine. Loro non mi hanno mai fatto sentirmi abbandonata, sola... Mi sento un'po come lupo nella ricerca di un branco che lo accoglie. Ma tutti sembrano così grigi, li distinguono solo diverse sfumature. Ed io tra questa massa di grigio che mi soffoca, mi sento come una creatura senza neanche riflesso nello specchio. Magari solo a parte dei momenti quando sono con lui. Se mio padre avrebbe saputo che mi sto innamorando in un ragazzo come lui, avrebbe andato fuori di testa. Ma lui è diverso. Se potrei disegnarlo avrebbe colore giallo. O meglio arancione! Da lui emana una onda di tranquillità , pace. Nelle sue braccia mi sento come coperta di caldo e morbido cottone. Accidenti, quanto darei per una suo bacio!
Ma lui sembra poco attratto dalle tentazioni. Chiuso negli suoi studi, come forse l'unica cosa sul quello mondo. Penso che è suo modo per rimanere se stesso, non cadere nel buco nero dove tutti sono così ugualmente vuoti. Ma io non esisto per lui, come fosse chiuso nella palla di vetro, posso solo bussare, ma lui non ha intenzioni di farmi entrare. Mi sto piano piano abituando a pensiero che possiamo solo restare amici. 
Mi risuonano le parole di mia mamma:" E' un'arte saper accontentarsi di pochi colori che risplendono come piccoli l'attimi durante ogni giorno". E' una virtù che non sono mai riuscita ad imparare. Bastava sempre poco per farmi diventare come fiocco di neve , cadere giù e sciogliersi nelle lacrime. Totale contrario di mio padre. Era sempre così forte, non si permetteva mai di debellare da niente e nessuno. Mi manca...
Ma adesso devo trovare trovare la sua forza dentro di me, devo andare avanti. Devo solo unire forza del'anima di mio padre e doti di cuore di mia madre. Sì. Voglio diventare il orgoglio di miei genitori.
Voglio diventare come loro, gli eroi della mia vita.

IN POLACCO

Przeprowadziłam się tutaj zaledwie sześć miesięcy temu. Dostałam ofertę pracy bardzo "obiecującą". Cóż, szczerze to tak nie jest, tylko że ich juz nie ma. Nie mogłam znieść wszystkich wspomnien w ich domu i ciszy rano. Mój ojciec, gdy jedliśmy razem śniadanie i bez przerwy mówił. Często opowiadał nam o pracy. Mama zawsze słuchała go bardzo cierpliwie, mimo że jego historie nie zawsze były, powiedzmy, ciekawe, i często się powtarzał. Będę tęsknić za wspólnie spędzonym czasem. CzasMyśli się, że czasu zawsze jest pod dostatkiem, największą niespodzianką jest, gdy okazuje się, że pomysł ten jest jednym z najbardziej błędnym.Musiałam zmienić powietrze. Iść dalej. To niczego nie zmieni, ale będę mogła powiedzieć, że przynajmniej próbowałam. Choć wiem, nie przestane rozmyślać. Może lepiej, oni by tego chcieli, bym poszła do przodu.Mój ojciec był trudny do zniesienia ze względu na jego nietypowe zachowanie. Miał dużo dziwnych zwyczajów. Ale to było przede wszystkim to, co czyniło go specjalnym. Mama była zawsze miłośnikiem osobliwości, odbijało się to bardzo wyraźnie we wszystkich drobiazgach, które zebrała i, niestety, gromadziła w dużych ilościach w domu. Myślę, że to była jedyna rzecz, ktorą mieli wspólną. Ale i tak żyli ze sobą zaskakująco dobrze. Zawsze będę pamiętała ich historię. Tata powiedział: "chcesz znać opowieść o prawdziwej miłości? To nasza". I to była prawda.Poznali się przypadkiem. Mama była w pracy swojej przyjaciółkiI on tam przyszedł. Wysoki, szczupły. Ale to co mama w nim zauważyła wyjątkowego to były jego oczy. Wydawało się, że dominuje w nich swoisty rodzaj burzy. Tego samego dnia płakał przed nią. Mama powiedziała mi, że w tej chwili swoje serce stopniało. Nie mogli przestać o sobie myśleć.Widzieli sie jeszcze kilka razy i coraz bardziej rozumieli, że nie mogą żyć naprawdę, jeśli nie będą  razem. To prawda, że przeciwieństwa się przyciągają. On - wolny duch, w tym momencie moja matka by powiedziała :" zwłaszcza jak je", ona - wychowana żeby zachowywać się jak dama. Jednak prawdziwa historia zaczęła się dopiero potem. Przeszli wiele złych chwil, ale wytrzymali, znaleźli wiele wad jedno w drugim, i nauczyli się je kochać  i wreszcie przejęli od siebie zwyczaje i zachowania, które  sprawiły, ze stali się jednością. Dla mnie to jest  prawdziwa historia miłości. Spotkali tak wielu zawiłości, a mimo to kochali się coraz bardziej, nie zrezygnowali.
   
Chciałabym również,  być kochanyną tak szczerze. Moja mama powiedziała: "Miłość się rozpoznaje tylko sercem, nie oczami". Wierzyła, że człowiek może ukryć tyle w moim typie w nieskończoną ilość cech, które nie są widoczne na pierwszy rzut oka, i że zawsze warto odkryć. Miała serce zbyt duży.Moi rodzice nauczyli mnie tak dużo. W pewnym sensie mam w podróż łatwiej, teraz, że nie ma więcej.Jestem ciekaw tych, którzy mówią, że jestem tutaj sześć miesięcy.I wszystko zmieniło. Domu, szkole, pracy, krótko mówiąc - wszystko. Doznałem uczucia, które nie wiele myśli, gdy moi rodzice byli tam jeszcze - samotność. I jeszcze nigdy nie czują się opuszczone, sam ... Czuję się jak un'po szczęścia w znalezieniu szkoły, która je przyjmuje. Ale wszystko wydaje się takie szare, różnią się tylko w różnych odcieniach. I wśród tej masy szarego, że dusi mnie, czuję się jak istota nawet odbicie w lustrze. Może tylko niektóre momenty, kiedy jestem z nim. Gdyby mój ojciec wiedział, że zakochuje się w faceta jak by go nie zwariowałam. Ale on jest inny. Jeśli chciałbym zwrócić żółty kolor. Albo raczej, pomarańczowy! Emanuje atmosferę spokoju i pokoju. W jego ramionach czuje ciepłe i miękkie jak koc z bawełny. Cholera, co bym dał jej buziaka!Ale wydaje się bardzo przyciąga pokus. Zamknięte w swoich badaniach, jak chyba tylko rzeczy na świecie. Myślę, że to jego sposób być sobą, nie wchodzą do czarnej dziury, gdzie wszyscy są równie puste. Ale nie istnieją dla niego, jakby zamknięty w kryształowej kuli, mogę tylko puk, ale nie ma intencji, żeby mnie.Powoli zaczynam się przyzwyczaić do myśli, że my po prostu zatrzymać znajomymi.Powtarzam słowa mojej matki: "To sztuka, wiedzieć, jak sobie poradzić z kilku kolorów, które świecą jak chwil na co dzień." To jest cnotą, która nigdy nie mogłem nauczyć. To wystarczyło, aby mnie trochę jak płatki śniegu, spadające w dół i rozpuścić się w łzy. Razem naprzeciwko mojego ojca. Ona zawsze była tak silna, nigdy nie dał się pokonać przez nikogo i niczego. Tęsknię za ...Ale teraz muszę znaleźć znaleźć siły we mnie, muszę iść. Muszę połączyć cechy del'anima siłę mojego ojca i matki serca. Tak, chcę stać się dumą rodziców.Chcę być jak oni, bohaterowie mojego życia.

2 messages:

  1. che bello, grazie... in una giornata che sembra grigia... quanti colori mi pare di vedere adesso!
    RispondiElimina
  2. Occhi di NotteDec 6, 2010 01:06 PM
    Benvenuta! Sono contenta per le belle emozioni che hai provato!
    RispondiElimina